روزنامه جوان:جایزه گرفتن از جشنواره ونیز، هیچ افتخاری ندارد!

روزنامه جوان:جایزه گرفتن از جشنواره ونیز، هیچ افتخاری ندارد!

روزنامه جوان:جایزه گرفتن از جشنواره ونیز، هیچ افتخاری ندارد!

  • درج سریع آگهی متنی رایگان
  • درج اعلامیه

اخبار

روزنامه جوان:جایزه گرفتن از جشنواره ونیز، هیچ افتخاری ندارد!

۱۳۹۶/۰۶/۲۰

«بدون تاريخ، بدون امضا»از زمره همان سري فيلم‌هايي است كه صداي اعتراض ايرانيان خارج از كشور را هم بلند مي‌كند كه اين چه تصويري از ايران است كه در انظار شهروندان غربي به نمايش مي‌گذاريد، آيا جايزه‌ها ارزش اين را دارد كه چهره‌اي تا اين حد عقب مانده از ايران ارائه بدهيد.

 
ساخت فيلم درباره آسيب‌هاي اجتماعي از جمله فقر، فساد و فحشا اگرچه در كشورهاي پيشرفته نيز بعضاً انجام مي‌گيرد ولي تفاوت آن با سينماي ايران اين است كه كميت اين مضامين در سينماي آن كشورها غلبه ندارد و شناخت مخاطبان از آن كشورها باعث مي‌شود كه موضوع فيلم را به كل جامعه بيرون از فيلم تعميم ندهند ولي مخاطب خارجي آنچه را در فيلم «بدون تاريخ، بدون امضا» مي‌بيند، حتماً به كل جامعه ايران تعميم مي‌دهد و اينجاست كه اين فيلم‌ها مظلوميت ايران را مضاعف مي‌كنند.
 
جشنواره فيلم ونيز نيز به ويژه در دهه اخير با انتخاب‌هايي كه از سينماي ايران داشته به وضوح حركت بر مدار اين كارويژه معين را فراهم كرده است.«دايره» ساخته جعفر پناهي،« خانه پدري» ساخته كيانوش عياري،« قصه‌ها» به كارگرداني رخشان بني‌اعتماد و مستند «روزهاي سبز» حنا مخملباف، تعدادي از آثاري است كه جشنواره ونيز طي دهه اخير به آنها روي خوش نشان داده و زمينه ديده شدن آنها درغرب را فراهم كرده است.
 
بديهي است در همه اين آثار تصويري عقب‌مانده و منحط از جامعه ايران به نمايش درمي‌آيد كه علي‌الظاهر مبتني بر واقعيت به تصوير درآمده‌اند، با اين تفاوت كه تماشاگر داخلي به دليل مشاهده مستقيم واقعيت جامعه به وضوح محتواي اين آثار را به كل جامعه ايران تعميم نمي‌دهد اما مخاطب خارجي به راحتي فضاي تيره اين آثار را به كل جامعه ايران تعميم مي‌دهد.
 
در سينماي وحيد جليلوند برخلاف سينماي نئورئاليسم ايتاليا روح عدالت‌طلبي غلبه ندارد. او در آثار خود بيش از اينكه معترض ضعف عدالت اجتماعي و تبعيض طبقاتي باشد مانند اغلب فيلمسازان جشنواره‌اي ايران صرفاً به فقر به عنوان دستمايه‌اي مناسب براي ديده شدن در جشنواره‌هاي غربي توجه دارد؛ فقري كه بازنمايي آن مانند فقر در بچه‌هاي آسمان مجيد مجيدي عزتمندانه نيست بلكه تا حد زيادي رياكارانه است.
 
‏كاش افتضاح آنگ‌‌سان‌سوچي لااقل سبب تغيير نگاه به جوايز غربي شود و ما جهان‌سومي‌ها همه مدال‌هاي اهدايي از سوي غرب را مصداق درخشيدن ندانيم.

 



دیدگاه خود را بیان کنید
جمعه ۳۱ شهریور ۱۳۹۶
6:47:23 PM
aparat facebook googleplus instagram